پاییز با تو از راه رسید ...
و پرنده های غریب آرزوهایمان چه آزادانه پر گشودند به سوی
دستانت چه غریب در پشت پنجره های غربت صدایمان را به
آسمان فرستادیم تا از فرشته ها ارمغان پاییز را بگیریم ...
و چه زیبا بود لحظه هایی که نگاهمان تلاقی عشق دو کبوتر را به
یاد می آورد...
تو با برگها به زمین آمدی و با نسیم صبحگاهان از خاطره ها زدوده
شدی ...
و فقط در یاد و خاطره دو نرگس عاشق ثابت ماندی....
تو را دوست میدارم و تنها تو را چرا که هنوز به یاد تلاقی نگاه
خسته ام بر چشمان پر نیازتمی توانم زندگی کنم.
من عاشق بوی دستان گرمت هستم که در هر فضایی بوی بهار را
میدهد و عاشق آن نگاه خسته ات که بوی نیاز گمشده را میدهد.
دوستم بدار تنها برای یک لحظه و تنها برای یک لحظه صدایم کن تا
دنیای خوب افسانه هایم را با ناقوس صدایت به آخرین پرواز
نگاهت بسپارم ...
شانه هایت چه غریبانه می لرزد از ترس جدايی بود ....
(( به نام خداوند عشق که ... ))
ای خدا خیلی دوستت دارم ...
به سوی تو
به شوق روی تو
به طرف کوی تو
سپیده دم آیم
مگر تو را جویم
نشان تو گه از زمین
زمین گاهی
ز آسمان جویم
ببین چه بی پروا
ره تو می پویم
بگو کجایی
کی رود رخ ماهت از نظرم به غیر نامت کی نام دگر ببرم اگر تو را جویم
حدیث دل گویم
به دست تو دادم دل پریشانم " فتاده ام " بگو از جانم " دگر چه خواهی
در حال بارگذاری
من / عشق
پاك يعني
سرزمين لحظه
يعني بيداد
عشق من
باختن عشق
جان يعني
زندگي ليلي و
قمار مجنون
در عشق يعني ... شدن
ساختن عشق
دل يعني
كلبه وامق و
يعني عذرا
عشق شدن
من عشق
فرداي يعني
كودك مسجد
يعني الاقصي
عشق / من
عشق آميختن افروختن
يعني به هم عشق سوختن
چشمهاي يكجا يعني كردن
پر ز و غم دردهاي گريه
خون/ درد بيشمار
عشق من
يعني الاسرار
كلبه مخزن
اسرار
من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !
همه اندیشه ه ام اندیشیه فردا است ،
وجودم از تمنای تو سرشار است ،
زمان - در بستر شب - خواب وبیدار است ،
هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمانها باز ...
خیالم چون کبوترهای وحشی می کنند پرواز ...
رود آنجا که می بافند کولی هاب جادو ، گیسوی شب را ؛
همان جاها ، که شب ها در رواق کهکشان ها عود میسوزاند ؛
همان جاها ، که اخترها ، به بام قصرها ، مشعل می افروزند ؛
همان جاها ، که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند ؛
همان جاها ، که پشت پرده شب ،
دختر خورشید فردا را می آرایند ؛
همین فردای افسون ریز رویایی ،
همین فردا که راه خواب من بسته ست ،
همین فردا که روی پرده پندار من پیداست
همین فردا که ما را روز دیدار است !
همین فردا که ما را روز آغوش و نوازشهاست !
همین فردا ، همین فردا...
... من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !
زمان ، در بستر شب ، خواب وبیدار است ،
سیاهی تار می بندد ،
چراغ ماه ، لرزان ، از نسیم سرد پاییز است ،
دل بی تاب و بی آرام من ، از شوق لبریز است ،
به هرسو ، چشم من رو می کند : فرداست !
سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند
قناریها سرود صبح می خوانند ...
... من آنجا ، چشم دراه توام ، ناگاه :
تو را ، از دور می بینم که می آیی ،
تو را از دور می بینم که می خندی ،
تو را از دور می بینم که می خندی و می آیی ،
... نگاهم باز حیران تو خواهد ماند ،
سراپا چشم خواهم شد .
تو را در بازوان خویش خواهم دید !
سر شک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد .
تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت :
برایت شعر خواهم خواند ،
برایم شعر خواهی خواند ،
تبسم های شیرین تو را ، با بوسه خواهم چید !
و گر بختم کند یاری ،
در آغوش تو ...
... ای افسوس !
سیاهی تار می بندد ،
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است ،
هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمانها باز
زمان - در بستر شب - خواب وبیدار است !
صدايی در شب
نیمه شب در دل دهلیز خموش
ضربه پایی افکند طنین
دل من چون دل گل های بهار
پر شد از شبنم لرزان یقین
گفتم ای اوست که باز آمده است
جستم از جا و در آیینه گیج
بر خود افکندم با شوق نگاه
آه ! لرزید لبانم از عشق
تار شد چهره آیینه ز آه
شاید او وهمی را می نگریست
گیسویم در هم و لب هایم خشک
شانه ام عریان در جامه خواب
لیک در ظلمت دهلیز خموش
رهگذرهر دم می کرد شتاب
نفسم نا گه در سینه گرفت
گویی از پنجره ها روح نسیم
دید اندوه من تنها را
ریخت بر گیسوی آشفته من
عطر سوزان اقاقی ها را
تند و بی تاب دویدم سوی در
ضربه پاها در سینه من
چون طنین نی در سینه دشت
لیک در ظلمت دهلیز خموش
ضربه پاها لغزید و گذشت
باد آواز حزینی سر کرد
(( فروغ فرخزاد ))
بعدها
مرگ من روزي فرا خواهد رسيد
در بهاري روشن از امواج نور
در زمستان غبار آلود و دور
يا خزاني خالي از فرياد و شور
مرگ من روزي فراخواهد رسيد
روزي از اين تلخ و شيرين روزها
روزپوچي همچو روزان ديگر
سايه اي ز امروز ها ديروزها
ديدگانم همچو دالان هاي تار
گونه هايم همچو مرمر هاي سرد
ناگهان خوابي مرا خواهد ربود
من تهي خواهم شد از فرياد درد
مي خزد آرام روي دفترم
دست هايم فارغ از افسون شعر
ياد مي آرم که در دستان من
روزگاري شعله مي زد خون شعر
خاک مي خواند مرا هر دم به خويش
مي رسند از ره که در خاکم نهند
آه شايد عاشقانم نيمه شب
گل به روي گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به يک سو مي روند
پرده هاي تيره دنياي من
چشم هاي ناشناسي مي خزند
روي کاغذ ها و دفتر هاي من
در اطاق کوچکم پا مي نهند
بعد من با ياد من بيگانه اي
در بر آيينه مي ماند به جاي
تار مويي نقش دستي شانه اي
مي رهم از خويش و مي مانم ز خويش
هر چه بر جا مانده ويران مي شود
روح من چون بادبان قايقي
در افق ها دور و پنهان مي شود
مي شتابند از پي هم بي شکيب
روز ها و هفته ها و ماه ها
چشم تو در انتظار نامه اي
خيره مي ماند به چشم راه ها
ليک ديگرپيکر سرد مرا
مي فشارد خاک دامنگير خاک
بي تو دور از ضربه هاي قلب تو
قلب من مي پوسد آنجا زير خاک
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم مي شويند از رخسار سنگ
گور من گمنام مي ماند به راه
فارغ از افسانه هاي نام و ننگ
بشنو از ني که شکايت ها مي کند ...
تولدي ديگر
همه هستي من آيه تاريکي است
که تو را در خود تکرار کنان
به سحر گاه شکفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه تو را آه کشيدم آه
من در اين آيه تو را به درخت و آب و آتش پيوند زدم
زندگي شايد
يک خيابان درازيست که هر روز زني با زنبيلي از آن
ميگذرد
زندگي شايد
ريسمانيست که مردي خود را با آن از شاخه مي آويزد
زندگي شايد طفليست که از مدرسه بر مي گردد
زندگي شايد افروختن سيگاري باشد در فاصله رخوتناک
دو همآغوشي
يا عبور گيج رهگذري باشد
که کلاه از سر بر مي دارد
وبه يک رهگذر ديگر با لبخند بي معني مي گويد
(( صبح بخير ))
زندگي شايد آن لحظه مسدوديست
که نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد
و در اين حسي است
که من آن را با ادراک ماه و با دريافت ظلمت خواهم
آميخت
در اتاقي که به اندازه يک تنهايست
دل من
که دل من که به اندازه يک عشق است
به بهانه اي ساده خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيباي گل ها در گلدان
به نهالي که تو در باغچه خانه مان کاشته اي
و به آواز قناري ها
که به اندازه يک پنجره مي خوانند
آه ...
سهم من اين است
سهم من اين است
سهم من آسمانيست که آويختن پرده اي آن را از من
مي گيرد
سهم من پايين رفتن از اين پله متروک است
و به چيزي در پوسيدگي و غربت و اصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدايي جان دادن که به من مي گويد :
(( دست هايت را دوست مي دارم ))
دست هايم را در باغچه مي کارم
سبز خواهم شد مي دانم مي دانم مي دانم
و پرستو ها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت
گوشواري به دو گوشم مي آويزم
از دو گيلاس سرخ همزاد
و به ناخن هايم برگ گل کوکب مي چسبانم
کوچه اي است که در آنجا
پسراني که به من عاشق بودند هنوز
با همان موهاي در هم و گردن هاي باريک و پاهاي لاغر
به تبسم هاي معصوم دخترکي مي انديشند که يک شب
او را باد با خود برد
کوچه اي است که قلب من را
از محله هاي کودکيم دزديده است
سفر حجمي در خط زمان
وبه حجمي خط خشک زمان را آبستن کردن
حجمي از تصوير آگاه که ز مهماني يک آيينه بر مي گردد
و بدين سان است که کسي مي ميرد و کسي مي ماند
هيچ صيادي در جويحقيري که بهگودالي مي ريزد
مرواريد صيد نخواهد کرد.
من ...
پري کوچک غمگيني را
مي شناسم که در اقيانوسي مسکن دارد
و دلش را در يک ني لبک چوبين
مي نوازد آرام آرام.
پري کوچک غمگيني
که شب از يک بوسه مي ميرد
و سحرگاه از يک بوسه به دنيا خواهد آمد.
(( فروغ فرخزاد ))
هرجا بودي يادت نره يه عاشقي به يادته
دو چشم منتظر به در هميشه چشم به راهته
هرجا بودي يادت نره يه بيت جا مونده داري
يه هنجره پر از غزل تو غيبتت تو ساکته
تو اي عزيز هرجا بودي طنين اين صدا بودي
براي زنده بودنم نفس بودي هوا بودي
قدم قدم تو جاده ها دليل رفتنم شدي
تو خود تنم شدي حتي اگه جدا بودي
هرجا بودي يادت نره يه عاشقي به يادته
دو چشم منتظر به در هميشه چشم به راهته
فقط خيال ناز توست که اين سکوت رو ميشکنه
دست نجيب تو فقط تار دلم رو ميزنه
هرجا بودي يادت نره دلم اسير خواستنه
وقتي نباشي کاره من روز و شب رو شمردنه
وصيت مي کنم گر بشنود ابو کمان من
پس از مردن نشان تير سازد استخوان من
زبان اوست ترکي گوي و من ترکي نمي دانم
چه خوش بودي اگر بودي زبانش در دهان من
اگر با ما سخن گوئي ز روي مرحمت ميگو
منم فرهاد سرگردان توئي شيرين زبان من
مراد خسرو بيدل برآور يک زمان بنشين
که رحمي بر دلت آيد ز فرياد و فغان من
امروز كه نبودي به وسعت تمام دلتنگي ها دلتنگم. مي دوني
چرا...؟
براي تنهايي وغربتي كه درآن اسيرم
به خدا اگر لحظه اي در كنارم نباشي هيچ وقت طلوع نخواهم
كرد . به خاطر خدا براي طلوعم غروب نكن بمان كه ديگربار
شكوفه هاي زندگي ام گل كند. تبسم را به ياد آور خنده را
تكرار كن بگذار در آيينه ديدارت شكوفا شوم وغمها را به
آب اميد بشويم و رخ برافروزم وققنوس وار از ميان
خاكسترچه کنم ها...!
اگر درمقابلم قفل سكوت وبي مهري بر دهانت زده اي چشمانت
هنوز گوياست برق محبت ازآن مي ترواد ومي گويد ...
به حرمت نگاه سخنگويت بيا، بيا و از غربت وعزلت انتظار نجاتم ده
همه هستند و من. اما دربين همه بي توتنهايم بين آنها غريبه ام
همدل وهمزبان وسنگ صبورم بودي حالا بگودور ازتو چه
كنم غريبي وبي زباني ام را فراموش نكن مي فهمي ؛ فراموش
نكن . باور كن تونمي داني چه سخت است درميان همه بودن
وناآشنا ماندن وبي همزبان بودن
با زباني ساده مي گويم دوستت دارم كودكانه با توحرف مي زنم
مثل دوران كودكيم دوستت دارم صد تا ... كمه ...؟ قده همه دنيا
از گذشته نگو از آرزوهاي ديروزت حرف نزن از آمال وآرزهاي
امروزت كه مي شود فردايي روشن بگو......
باور
کاش درها باز بود
کاش می شد به در بسته دلی
مشتی از مهر و محبت بزنی
کاش می شد به حقیقت فهمید
پشت این ویرانی
چه کسی با توسخن می گوید
کاش می شد که به خود وعده دهی
در دلها باز است
در لجن زار فریب لاله میروید باز
کاش میشد به تمنای خیال
وسعت نور دلی را فهمید
که به خود وعده دهی
نور عشقش زیباست
کاش می شد که زمان فرصت داشت
درسی از روی حقیقت به تو آموزد باز
تو مرا باور کن
فرصتی باقی نیست
تو در این جلگه عشق
آهسته قدم بر میدار
چشم دل باید داشت
تا بفهمی شاید
چه کسی با تو از عشق سخن می گوید
چه کسی عشق تو را می جوید
جمله هایی موزون
حرف هایی شیرین
وعده هایی مبهم
خنده ای پوشالی
عشق را در کشاکش هایش
در تلاطم هایش باید دید
عشق را در مکانی دیگر
در طلوعی دیگر باید جست
عشق چون خورشید است
نه در آن اندوهی ست
نه در آن غصه و ماتم هرگز
عشق امید است
چشم دل را بگشای
به حقیقت شاید عشق را بیابی
